Ragespeak

"We moeten eens praten"
That one sentence that has the power to make you remember every single bad thing
you did in your whole life
Ik voelde de grond vanonder m'n voeten wegzakken. Na enkele minuten realiseerde ik me waar dit naartoe ging. Dit heb ik eerder gehoord, ditmaal kwam ze to the point "Het lijkt me beter dat we stoppen"

De woorden kwamen aan als een hoop bakstenen! Nooit zag ik dit aankomen.

Ik besefte niet wat me overkwam, ik kon m'n eigen oren niet geloven, ik vroeg haar de beslissing te overwegen. Niet letterlijk, het is momenteel redelijk vaag.. Iets in de trand van of ze dit wel zeker wist. Even kwam de twijfel op, maar gedachten stonden vast, ze heeft blijkbaar ruimte nodig en er was niets dat ik er aan kon doen.

De redenen waren dat ik haar niet verdien, ik veel te goed ben voor haar en ze geen relatiepersoon is, en me in de toekomst niet zou willen kwetsen omdat ze van haarzelf vind dat ze me reeds te veel verwaarloosd heeft.
geen relatiepersoon? na 6 maand een gezonde relatie? (omg, wat een kleuter, zit die gewoon zijn tijd te verspillen aan z'n liefje van 6 maanden)
me zo min mogelijk te kwetsen.. jep, is haar helemaal gelukt
Het enige wat ik uit het 'bullshit' verhaal afleid is dat de liefde er niet meer is, maar dit niet letterlijk wenst te zeggen om me te 'sparen'.

Ook pas bij het afscheid is het moment wanneer je in de realiteit terugkomt, je snapt niet wat er zonet is gebeurd. Ze is weg uit m'n leven, van het ene moment op het andere. Een uur geleden was ik nog zo blij haar te kunnen zien, nu stond ik alleen op straat. In m'n ene hand vrijwel direct m'n gsm, in de andere een zak met herinneringen, in m'n ogen voelde ik de tranen opwellen "niet hier ><, niet in het centrum, komaan!" Wat is dat toch met het terugdringen van de pijn? Nu ja, ik had slechts de mooie herinneringen die door m'n gedachten flitsten: het onvoorstelbare toeval van elkaar te leren kennen, de eerste ontmoeting, de eerste kus, .. Slechte waren er amper, enkele conflicten over feiten waar we beiden niet aan kunnen doen, namelijk het niet-zo-vaak-zien van elkaar waardoor er frustraties konden opwellen, er ontstond een kleine vrees dat dit in de toekomst het einde zou veroorzaken. Dit einde is voor de ene sneller gekomen dan voor de andere.

Daarna ging ons gesprek nog vrolijk door, we zijn immers niet in ruzie uit elkaar gegaan en zijn nog steeds maatjes. Was het maar zo simpel, het is ondraaglijk contact te houden met je dierbaren die je afstoten, de gesprekken gingen naar mijn mening vrij stroef: ik was er met m'n gedachten niet bij, had van geen moment genot, kon 'fake' lachen maar van zodra ze haar hoofd keerde stond m'n 'pokerface' terug. Wat verwachten mensen van me? Dat ik oneindige vrolijkheid in me heb? Helaas.
Oja, er volgt nog een uitnodiging op een feestje van iemand anders met m'n stomme kop stond ik daar mooi aan de kassa met een cadeautje. Ach, al zou ik het me achteraf beklagen moest ik niet gaan, zoals uit het telefoongesprek met de organisatrice(?) van het feestje zal blijken dat ik deze kans niet kan laten schieten.

Daar stond ik dan, na anderhalf uur opnieuw alleen op straat. Ik kon mezelf niet wijsmaken dat alles OK zou zijn, elk moment dat voorbij ging doet me denken aan de momenten die we samen hadden, en hoe de dingen nooit meet hetzelfde zullen zijn. De plannen die nog ergens in de pijplijn stonden gingen zonet in rook op. Veel objecten, woorden, plaatsen, gebeurtenis zijn op dit moment verbonden met een gebeurtenis in m'n herinnering.
Een telefoongesprek ivm wat praktische afspraken ivm een feestje aan het einde van de week ging dan ook snel over in de gebeurtenis van afgelopen uren. De contactpersoon stond perplex, bijna in shock durf ik zelfs zeggen, laat het nu toeval zijn dat ze afgelopen zomer ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt, met een rooskleurige afloop.

We waren nog geen 24u verder, het was alsof ik drugs gebruikte en een extra oppepper nodig heb om hier doorheen te graken. Ik voelde me zwakjes, slapjes, machteloos, ik was volledig emotieloos. Bijkomend feit is dat dit de eerste dag op m'n nieuwe school is, over een vliegende start gesproken.

De 2e dag was ik een wrak, ik stond aan de grens van gek te worden. Laat ons zeggen vanaf middernacht begon ik zowat te beseffen wat er gebeurd is, de tranen vloeiden wat, ik moest maar eens zien te slapen. Dat ging goed tot ik die ochtend zowat op de bus zat. Wat doe je op een praktisch lege bus? Muziek luisteren, de iPhone speelt de liedjes leuk in shuffle, maar zelfs dan speelt er slechts een onderwerp door je hoofd. De lessen gingen prima, tot de pauze kwam, godver wat heb ik geluk dat ik reeds mensen ken op deze school, anders zou ik daar mooi gezeten hebben..
De dag kende gelukkig een mooie afsluiter dankzij een meisje waar ik ooit mee in de klas heb gezeten, 

Ondertussen zijn we dag 3 gepasseerd, ik moet zeggen dat het redelijk goed is verlopen behalve dat ik het gevoel hebben dat ik niet leef, ik overleef. Ik moest me zien te concentreren op studies waar ik zaterdag examen van heb, dit is ook slechts half gelukt. Hoe haal ik het dan ook in m'n hoofd om de vrijdag ervoor naar een feestje te gaan?

Ondertussen zit ik al een uur te tippen, na te denken in hoeverre het een goed idee is om dit te publiceren, en wat er al dan niet de afgelopen tijd met me gebeurd is. De tekst is ongetwijfeld nog onvolledig, maar ik ben momenteel te vermoeid te tekst te overlezen en te verbeteren, dat doe ik morgen wel. Ik zie wel hoe de reacties hierop zijn tot dan.


Natuurlijk heb je vroeger wel wat liefjes gehad, pijn, relatiebreukjes, dit voelt anders aan. Kleine terugverwijzing naar 2 weken geleden: Vakantie met vrienden van m'n vader, welke dus uit volwassenen (met kleine kinderen) bestaan. Daar moesten we zelf voor de kost en afwas zorgen, zo was ik eens met C aan het afwassen en viel het gesprek op m'n vriendin "Is ze de ware voor je?" -Goh jah, wie weet, we zullen zien he "Haha, dat is een eerlijk antwoord". Was dat zo? Was het echt een eerlik antwoord?
Ik voelde de relatie aan op een 'volwassen' manier: niet die extreme verliefdheid, het voelt gewoon perfect aan, alsof het altijd al zo had moeten zijn, alles wat ik in een partner zoek omvat ze, amper ruzie, het hoorde gewoon zo. Dit idee had zij ook, dat is teminste wat ze me regelmatig liet weten

Het pijnlijkste is voor mij het niet weten wat er gebeurd is, niet in ruzie uit elkaar gaan. Je hebt niets om te 'blamen', niets om te denken van "goh, had dit zo maar niet gelopen", dat is er gewoon niet eens. Plots sta je alleen.


Fouten en aanpassingen zijn voorbehouden, het is laat op de avond en zal dit mogelijk up-to-date houden.
Alle herkenbaarheden in je eigen leven berusten op louter toeval.


Ik heb altijd zo al een beetje de nood gehad aan een blog, dingen neerschrijven en later herinneringen hebben, dat zou ik graag hebben. Maar wanneer zou ik de moeite doen tekst te schrijven? Op m'n wordpress zou ik een review over de Nokia N97 mini geschreven hebben, een testmodel dat Nokia me in bruikleen had gezonden omdat ik de aankoop overwoog.

Wanneer start je hier dan mee? Op je 18e verjaardag? 1 januari 2012? Ik zit naar mijn gevoel in m'n emotioneel zwaarste week tot nu toe, wat doe je dan? Vrienden contacteren, urenlang smssen, bellen troost zoeken, zielig het internet browsen in de hoop dat er anderen zijn die je begrijpen, waar je de gevoelens mee kan delen.

Waarom een tweakblog? Waar anders? Een wordpress? Die moet je opnieuw aanmaken, je wachtwoord proberen herinneren of een eigen server hosten. Maar wie leest er in godsnaam mijn Wordpress? Tumblr lijkt een mooi platvorm? Tjah, al is dit ook bekend bij geliefde en minder geliefde personen, niet onmiddellijk de plaats waar je je verhaal even wil doen aan 'vreemden', je hebt niet de anonimiteit die we gewend zijn op internet. Diensten als Twitter, Tumblr worden 'too mainstream' Tweakblogs? Perfect! Je kent niemand persoonlijk, er is een kleine groep mensen in de userbase, welke niet aan de criteria van de meeste van je vrienden voldoen (of laat dat nu net wel bij een van de goede vrieden zijn): Nederlandstalig en geek. Er zit genoeg volk op welke je verhaal appreciëren, feedback geven, mentale steun.

Ik beschouw dit verhaal dan ook niet van hoogstaande kwaliteit, dit is slechts een neerschijving van m'n gedachten, een kleine therapie voor me, ik vind dat ik wel al fijnere dingen heb geschreven welke ik in de toekomst dan ook op deze blog zou kunnen plaatsen.

Update: Zo, hier zit ik dan in de trein, aangezien het al relatief laat is en ik in een trein niet over de voorbije avond wil vertellen besluit ik het op dit blog bij te werken.
Jaja, ik kreeg na gedumpt te worden de boodschap door van of ik aanwezig wou zijn op het verjaardagsfeestje van een vriendin van haar (gvd, een verkeerde tap op die iPad en heel je tekst zit in de war! Anyways..) met m'n stomme verwarde kop had ik ingestemd en voor ik het wist stond ik daar met een stel geurstokjes aan de kassa WTF..
Achteraf gezien leek het de uitgewezen kans om te horen hoe en wat het nu eigenlijk zat na het een weekje te laten bezinken. Vanavond was dus die bewuste avond.
Een week vol onzekerheid en twijfel achter de rug. Hoe langer, des te meer stress ik had. Maar ach ja, ik ging er vanuit dat ik het sowieso wel zou overleven. Ik schatte mezelf sterk genoeg in om vrolijk,  sociaal te doen. Het lukt me immers wel steeds in de nieuwe klas. Maar de situatie is nu eenmaal anders. In de klas pik je op op bepaalde onderwerpen of leerstof. Hier kon dit ook wel tot op zekere hoogte lukken, zolang er niet al te veel insider gegevens aangehaald werden.
Bij het aankomen lukt dat wel goed en ben je sociaal,  kan je meepraten en leuk doen met iedereen, maar o m een of andere reden niet bepaald met haar. Niet dat ik niet geprobeerd heb ofzo, het eerste obstakel was om al eens IETS te kunnen zeggen.
Nu ja, uiteindelijk ben je stiekem, ookal beweer je van niet, slechts afgekomen omwille van maar 1 reden: haar terugzien, kijken of je weldegekijk gemist wordt, of er iets goed te maken valt ect.
Ik ben even in de war, en kan in herhaling vallen, ik heb best een hekel aan deze iPad nu en fouten zijn dus mogelijk
De enige persoon waar je echt close mee bent in zij, je hebt wel contact gehad met de anderen en kan wel zeggen dat je de jarige ook reeds vrij goed kent maar toch is alles totaal anders wanneer je niet langer samen bent, de reden dat je daar bent is zijn. Ok, reden is wat ongelukkig uitgedrukt.. De oorzaak is eerder beter, maar dan geen negatieve zin van oorzaak. 
Dus wat doe ik daar dan? Feesten, drinken, praten, .. Maar niet met haar. Nop, plots blijf je van haar af, je praat er zelfs nog amper mee. Awkward!
Ok, je zegt wel dingen tegen elkaar, maar een gesprek is er niet, tegen m'n verwachting in. En even serieus praten gaat niet zomaar op een feestje.
Om het kwartier een sms van een goede vriend en vriendin, waarin ze vroegen hoe het is? Niet altijd reageer je op de trillende telefoon, "ga daar weg, je doet alleen jezelf pijn". Indeed.. Alleen zit ik in the middle of nowhere en moet ik wachten om naar het station gevoerd te kunnen worden.
Een feestje waar ik serieus 2uur voor onderweg ben geweest
Ik ben tenminste niet de stilste van de groep geweest, maar totaal anders dan m'n gewoonte. Bon, ik heb gefaald. Maar geloof me, er was echt geen goed moment om haar even serieus te spreken, ik had geen kans. Ze is altijd hyper en luidruchtig op feestjes, en plus zitten we nu met haar vrienden erbij, wat moet ik er tussenin brengen?
WTF doe ik nu? M'n verhaal neertyppen zodat ik getroost kan worden met liefkozende reacties, terwijl ik eigenlijk m'n examenstof voor m'n herexamen redderscursus zou moeten doornemen. Want jazeker, ik ben vroeger vertrokken, later dan gepland, om om 12u s nachts aan zee toe te komen, om de volgende ochtend een examen af te leggen VDM
Terug naar de avond.. De ouders komen thuis en zouden me dus naar het station brengen, ze gaat mee en de jarige besluit dat ze alleen moet meekomen met me. Dat gebeurt dan ook. Tot de vader zegt van "zou je niet liever met deze wagen gebracht worden?" *2 persoons sportwagen*. Ze: "hij mag zelf kiezen :)" "bwa die jaguar is al goed genoeg hoor, hoe meer zielen, hoe meer vreugd *hehe, probeert pokerface te houden*". *jarige pusht haar dan ook mee te gaan* Ze komt mee, maar doordat de vader er zo lang over deed om zich klaar te maken ben ik ook maar net op tijd daar geraakt en kwam de trein toe aan de verkeerde kant. Bon, het laatste restje gezond verstand zegt me die trein te nemen en niet het risico te lopen nog later te zijn.. Als ik heel eerlijk naar mezelf ben zit er niets in, ze had de situatie zelf in de hand, ze kent iedereen, zelfs als ik *normaal* doe is ze afstandelijk. Er zit niet veel in, ik verspil m'n tijd hier eigenlijk. Ik moest echt lopen om de trein te halen en m'n -if everything else fails- plan om te zeggen dat ik haar mis terwijl ik afscheid neem (whetever, ik zie die toch niet meer) was niet eens mogelijk. 
Moest ik haar nog iets kunnen schelen, zou het toch niet zo gelopen zijn. Is ze me een uitleg verschuldigd? Vast wel.. Kan het me iets schelen? Nja, ik ga er niet naar vragen per sms ofzo.. Vragen om elkaar nogmaals te zien? Ik laat dat wel aan haar over, er kan niet gezegd worden dat ik geen moeite heb gedaan -in heel de relatie trouwens-.
Een van de intermezzo's:
*komt toe in gent* brb
Gvd, bijna op een link gedrukt en de tekst kwijt! Even naar notities gekopieerd om verder te klagen. Niet vergeten te wisten voor m'n ma het leest.. Nog iets.. Ze zouden ook wel eens moeten weten dat het gedaan is..
Zodra ik op de trein ben ga ik wel even studeren --'
Ik word gek, heb ik zonet 4u gereisd om mezelf pijn te doen? Ok, dit is cru, ik heb gereisd om aanwezig te zijn op de verjaardag *diep in mezelf weet ik wel dat ik nooit 4u gereisd zou hebben, de dag voor het examen voor een verjaardagsfeestje*
"je zal eerder spijt hebben van de dingen die je niet doet, dan de dingen die je wel doet" Echt? Hmm.. Wat haalde ik dan ook in m'n hoofd? Het is nog niet eens eens volle week gedaan..
Oja, dan heb je een koppeltje waarvan de jongen ook mee is om dezelfde reden als ik behalve dat ze dan nog steeds samen zijn. 
Wat als ik vorige week niet beschikbaar was? Zou ik vanavond aanwezig geweest zijn? Hoe zou de sfeer geweest zijn? Tja
Ik zie wel aan het eind van de maand..

Intermezzo zoveel: Komt er plots een schooier naar me toe m'n scherm mee te lezen, en vragen te stellen over de iPad. Gast, haal die sigaret uit u muil, ik versta geen zak van wat je zegt. *meisje op het ander bankje glimlacht nr me*
O en een email van dat het kleine zusje van de jarige me followt op twitter, want op m'n profiel is m'n naam echt wel te vinden enzo.. Neen hè.
Fuck. Ik bevries! Waar blijft die trein?!

Ik zou er beter alleen mee spreken..
En ik heb geen zin meer om te typen. Ik ga wat studeren, zoals de meisjes. Ze zetten hun leerstof niet aan de kant voor een jongen, ik geen geval. Idd verstandig.
Jezus ik zit onzin uit te kramen..

Oja.. Ik kwam ook nog in gesprek met een andere vriendin, welke ik al eens eerder had gezien nog voor we eens officiële relatie hadden, maar we toch al kusten. Ze begon over die middag, of ik me die nog herinnerde en zei dat ik nu zag op het voelde om zonder je lief naast een koppeltje te zitten.. Aahja een gepaste opmerking enzo..
Wat dacht ik? Dat vrijdag de 13e een goede dag ging zijn? Nja toen m'n iPhone eerder die dag uit m'n zak viel en z'n glas niet opnieuw gebroken was had ik hoop op een lucky day.. Helaas, een mooie schram in het bovenste frame, en ik herinner me ook nog perfect hoe ik aan die 2 andere ben gekomen.
Een nieuw lief? Dat zal wel gebeuren.. Maar ze zal vast hetzelfde karakter moeten hebben daar val je eenmaal op.. En op m'n school zitten zeg maar 'dommeriken', ja daar heb ik echt niets aan in een relatie.. Wachten op unif/hoge school dan maar?